Vertrouwt u big pharma voor het oplossen van corona?

Vertrouwt u big pharma voor het oplossen van corona?
18 mei 2020 lenkeisupport

“Een artikel in Der Spiegel van 31 maart 2003 beschuldigt de farmaceutische industrie openlijk van fraude, oplichting, het riskeren van mensenlevens, het voor miljarden schade toebrengen aan veel landen en andere ernstige misdrijven.

Het artikel onthult dat de farmaceutische industrie sterke banden onderhoudt met politici in de hoogste regionen.”

Dr. Gábor Lenkei

Big Pharma en
natuurlijke
remedies

Ik ga niet in op alle methoden die farmaceutische bedrijven aanwenden om een vijand te lijf te gaan.

Ik geef maar paar voorbeelden, van de zachte tot de harde aanpak.

Waarom zijn natuurlijke remedies niet zo wijd en zijd verspreid als reguliere?

Houd het gewoon
onder de pet!

Laten we eens kijken wat dr. Michael Colgan te melden heeft.

“De autoriteiten stellen ons echter van deze feiten niet op de hoogte. 

We moeten ons realiseren dat de lucratieve gezondheidszorgindustrie failliet zou gaan als deze enkel en alleen nog gezonde mensen te behandelen kreeg die af en toe eens ziek worden.

Deze industrie heeft er alle baat bij om het volk halfziek te houden, ten prooi aan allerlei onnodige aandoeningen die veelal onder levenslange behandeling moeten blijven.

Ivan Illich had gelijk toen hij onze gezondheidszorg bestempelde als ‘het gecontroleerd in stand houden van het leven op de hoogste niveaus van net niet dodelijk ziek zijn’.

Het ergste is dat tienduizenden moreel hoogstaande artsen en onderzoekers hier onbewust aan bijdragen.

Gewoon
omkopen

Het enorme dilemma betreft de keuze tussen de traditionele behandeling, die miljarden kost, of de goedkopere natuurlijke remedies.

Een voorbeeld stond in de New York Times van 20 juni 2003.

Hierin bekende AstraZeneca – een van de grootste farmaceutische bedrijven – schuld na een aanklacht van fraude in de gezondheidszorg en stemde het bedrijf toe in een schikking van $355 miljoen dollar voor criminele en civiele tenlasteleggingen.

De overheid zei dat de medewerkers van het bedrijf in de VS illegale financiële ondersteuning hadden verleend aan niet minder dan 400 artsen en deze zelfs als kosten hadden opgevoerd van federale gezondheidszorg-programma’s.

Het bedrijf meldde de overheid dat de kosten van een maandelijkse dosis Zoladex, een medicijn voor prostaatkanker, rond de 300 dollar bedroegen.

Maar een arts werd slechts 170 dollar in rekening gebracht, het verschil van 130 dollar vormde de winst voor die arts, waarmee hij gestimuleerd werd om het vaker voor te schrijven.


Lijst van grootste juridische
schikkingen:

Purdue Pharma—$10 billion to 12 billion*

Merck & Co.—$4.85 billion

American Home Products Corp. (now Wyeth)—$3.75 billion

GlaxoSmithKline—$3 billion

Pfizer—$2.3 billion 

Takeda—$2.3 billion

Johnson & Johnson—$2.2 billion

Abbott Laboratories—$1.6 billion

Eli Lilly—$1.42 billion

Reckitt Benckiser—$1.4 billion

Bron: https://www.fiercepharma.com/pharma/merck-gsk-pfizer-j-j-among-top-10-u-s-pharma-settlements-all-time

 

Zorg dat ze
verdwijnen

Er zijn andere methodes.

Hieronder volgt een artikel uit de Népsza-badság, een Hongaarse krant.

“De autoriteiten die verantwoordelijk zijn voor de goedkeuring van nieuwe medicijnen kunnen zich nauwelijks tegen de praktijken van de fabrikanten verweren.

De meeste van hen, waaronder ook de aanbevelende autoriteiten van de Europese Unie, voeren slechts experimenten uit die moeten uitwijzen of een medicijn al dan niet effectief is en of het al dan niet op korte termijn schadelijk voor de patiënt kan zijn.

Instellingen voor de goedkeuring van nieuwe medicijnen hebben gewoonlijk meerdere vertegenwoordigers van farmaceutische bedrijven onder hun leden.

Wanneer er onverhoopt protesten tegen de goedkeuring van een nieuw product klinken, kunnen de aan de farmaceutische industrie gebonden experts dit snel aanpakken.”


Draaideurpolitiek

Met de term draaideurpolitiek of draaideur wordt het fenomeen bedoeld waarbij ambtenaren of politici die bevoegd zijn voor regelgeving of toezicht over een bepaalde sector van de economie of maatschappij, overstappen naar een betaalde functie in een privé-bedrijf dat werkzaam is in precies (of nagenoeg) diezelfde economische of maatschappelijke sector.

Ook het omgekeerde fenomeen bestaat. Meestal wordt de functiewissel na elkaar uitgevoerd, maar soms ook gelijktijdig. Bij een overstap naar een privé-bedrijf gaat het meestal om een lobby-functie.

Een dergelijke “draaideur” levert voordelen op voor beide partijen: personen met toegang tot overheidsinstellingen leveren waardevolle contacten op voor bedrijven. Omgekeerd kan de overheid er wel bij varen om mensen met bedrijfservaring in te schakelen bij de regelgeving.

Toch kan door een te snelle wissel gemakkelijk belangenvermening ontstaan. Hierover is zowel in Nederland, in België, als op Europees niveau reeds eerder controverse ontstaan.

Bron: Wikipedia [https://nl.wikipedia.org/wiki/Draaideurpolitiek#cite_note-1]

Invloed op
wetgeving

Indien de marketing van vitaminen en andere voedingssupplementen niet volkomen geblokkeerd kan worden, kun je altijd nog macht over de vitaminemarkt gaan uitoefenen.

Laten we eens kijken wat Griffin hierover te zeggen heeft:

“De potentiële winstmarge van medicijnen is gigantisch.

Door de aard van het product zelf is het bij uitstek geschikt voor monopolie en kartelcontrole.

Een zieke of stervende houdt zich niet bezig met de prijs van het medicijn dat hem ter verlichting van zijn klachten wordt aangeboden.

En vooral niet als het medicijn door zijn eigen arts wordt voorgeschreven en alleen op recept verkrijgbaar is.

Het mystieke van die procedure elimineert alle competitie tussen merken.

De winst kan uitzonderlijk hoog zijn – niet zozeer voor de arts of apotheker als wel voor de bedrijven die de medicijnen fabriceren.

Het is meer dan waarschijnlijk dat dit de voornaamste drijfveer vormt achter de regelgeving uit 1974 die vereist dat alle vitaminepreparaten, op de minst sterke na, uitsluitend op recept verkrijgbaar zijn.”

Beetje druk
op de overheid

Een artikel in Der Spiegel van 31 maart 2003 beschuldigt de farmaceutische industrie openlijk van fraude, oplichting, het riskeren van mensenlevens, het voor miljarden schade toebrengen aan veel landen en andere ernstige misdrijven.

Het artikel onthult dat de farmaceutische industrie sterke banden onderhoudt met politici in de hoogste regionen.

“Verder wordt gesteld dat indien een overheid poogt maatregelen te treffen tegen de ziektebusiness van de farmaceutische industrie, er ogenblikkelijk Amerikaanse ambassadeurs uit naam van de Amerikaanse overheid in actie komen.”

Een vriend vestigde mijn aandacht erop dat de latere Minister van Defensie Donald Rumsfeld, CEO van allerlei farmaceutische concerns was geweest.

Hoe diep zitten hun vingers eigenlijk in de pap?

Hoe ver kan de farmaceutische lobby gaan?

Dr. Gábor Lenkei

* Uit het boek ‘Waarom hebben gezonde mensen vitaminesupplementen nodig?’ van dr. Gábor Lenkei