Waarom mag u niet weten dat veel ziektes het gevolg zijn van een simpel tekort aan vitaminen?

Waarom mag u niet weten dat veel ziektes het gevolg zijn van een simpel tekort aan vitaminen?
8 juni 2015 lenkeisupport

Geluk en gezondheid Zonder gezondheid bestaat er geen geluk. De mens maakt – volgens mij – zijn eigen geluk.

 

 

Geluk en gezondheid

Zonder gezondheid bestaat er geen geluk. De mens maakt, volgens mij, zijn eigen geluk.

En wie gelukkig wil zijn moet ook gezond zijn. Denk niet aan dramatische dingen, wanneer ik zeg dat geluk in grote mate afhangt van gezondheid.

Een mensenleven kan al door een kleine verstoring van de gezondheid overschaduwd worden, niet alleen door ernstige aandoeningen.

Kleine verstoringen

Voor een puber kunnen puistjes en uitslag op de huid al een echte nachtmerrie zijn. Ze kunnen er introvert en verlegen door worden. Het kan dat ze een laag zelfbeeld hebben.

Vrouwen krijgen koude rillingen bij de gedachte dat ze last zouden krijgen van haaruitval. Hoe moet het nu verder? Word ik kaal? Zal ik later een pruik moeten dragen? Kan iemand helpen of blijf ik met de kwellende onzekerheid zitten?

Wat moet een mens beginnen, die zichzelf te dik vindtmaar toch geen nee kan zeggen tegen versnaperingen en aanhoudend en hevig naar zoetigheden verlangt? Kunnen we het een halt toeroepen? Is hun wilskracht te zwak?

Uitingen van verzwakking

Dergelijke voorvallen en gelijkaardige “kleinigheden” kunnen het leven van een mens danig verzuren. Ik schreef niet zomaar “kleinigheden” tussen aanhalingstekens. Nee! Dat zijn ze niet. Het zijn belangrijke vragen.

Het zijn niet alleen belangrijke vragen, omdat ze een kwelling kunnen betekenen. Maar ook omwille van een andere belangrijke factor.

Deze “kleinigheden” zijn uitingen van een verzwakking van de gezondheid. Het zijn nog geen echte ziektes, maar tekenen dat we ons niet meer in zogenaamde “volledige gezondheid” verkeren.

Hoe levenskracht terugvinden?

Stelt u eens een moeder voor die elke avond doodmoe van haar werk thuiskomt. Ze heeft geen kracht en geduld meer om voor de kinderen of haar echtgenoot te zorgen.

De vrouw is dus nog niet ziek in de medische betekenis van het woord. Maar haar leven heeft zeker niet meer de volledige waarde. Misschien voelt ze zich wel schuldig wegens haar toestand.

Stelt u eens voor dat ze een medisch onderzoek ondergaat en er aan haar lichaam niets abnormaals wordt vastgesteld.

Tot wie moet ze zich dan wenden? Wie kan haar helpen? Hoe zal ze ooit nog haar levenskracht terugvinden en kunnen uitstralen?

Kans om opnieuw op te staan?

Wat voor een toekomst heeft een adolescent voor ogen, die op z’n twintigste al ’s middags zijn bed in kruipt en elke morgen nauwelijks zijn krachten bijeen kan rapen om op te staan?

Moeten we tot tien tellen zoals de scheidsrechter dat doet tijdens een bokswedstrijd wanneer er een bokser tegen het canvas gaat?

Of heeft hij nog een kans om opnieuw op te staan?

Welke oplossingen zijn voorhanden?

Wat moeten ouders met een kind beginnen, wanneer ze op school te horen krijgen dat hun kind verstrooid is, zich niet kan concentreren of opletten tijdens de les? Moet het gestraft worden? Moet het naar een psycholoog? Gedraagt het zich zo dat het ukkie het etiket “concentratiestoornis” opgeplakt krijgt

Wat is de oplossing voor een student, die snel vermoeid wordt tijdens het studeren? Nog een stevige kop koffie? Nog een chemisch pepmiddel? Of moeten we gewoon op een mirakel wachten?

Kan een jongeman zijn zwangere echtgenote helpen, wanneer de klachten zich opstapelen en hij zich tot het einde van de zwangerschap moet uitsloven terwijl dit eigenlijk een gezegende periode zou moeten zijn.

Zijn er betere alternatieven?

Of kunnen alleen slaapmiddelen een oplossing zijn voor diegenen, die ’s avonds doodmoe hun bed inkruipen maar de slaap toch niet kunnen vatten en daardoor een ware kwelling moeten ondergaan?

Bestaat er een betere oplossing dan verdovende middelen voor slechte dromen? Wat kunnen we mensen aanraden die ’s morgens geradbraakt opstaan?

Kunnen we onze ouders of grootouders een helpende hand reiken wanneer blijkt dat hun levenskracht stilaan op is? Ze zijn nog niet ziek, maar ze voelen zich ellendig en uitgeblust. Of moeten we het gewoon aanvaarden en erin berusten? “Och, dat is gewoon op die leeftijd. Er bestaat geen wonder dat hen kan helpen.”

Wat moeten we doen, wanneer we zien dat onze geest niet meer zo fris is als vroeger? Moeten we echt naar kalmeringsmiddelen grijpen, wanneer we ons zonder verklaarbare reden gespannen en zenuwachtig voelen?

Zijn hierop antwoorden?

Kunnen alleen de populaire “wondermiddelen” helpen wanneer we overdreven bezorgd zijn?

Moeten we vermoeidheid toeschrijven aan de jaren die beginnen te tellen? Is stress de schuldige? Is het de “volksziekte” van deze tijd, zoals sommige “deskundigen” ons doen geloven?

Wie helpt ons, wanneer we merken dat ons immuunsysteem verzwakt en zogenaamde “banale” verkoudheden en griepjes blijven terugkomen en een blok aan ons been zijn?

Of moeten we over deze vragen ons hoofd niet breken en geen uitweg zoeken? Laat ons eens kijken of ik u aanvaardbare en nuttige antwoorden kan bieden.


* Uit het boek “Waarom hebben gezonde mensen vitaminesupplementen nodig?” van Dr. Gábor Lenkei